Dit weekend komt het Bilderberg-clubje weer eens bij elkaar. Voor de halve bevolking reden genoeg om compleet los te gaan met complottheorieën, zionisme, new world order, chemtrails en weet ik veel wat.
Voor de mensen onder jullie die wat gemist hebben: Bilderberg is een groepje van ‘mensen met invloed’, die eens per jaar een weekendje gaan zitten bakkeleien zonder journalisten en ander tuig in de buurt. Gewoon, even de mediatraining aan de kant schuiven en ongecompliceerd zeggen waar het op staat. Niks aan de hand, gewoon een verzetje voor die lui. Laat maar lullen.

Ik amuseer me er fantastisch mee. Het gebeuren zelf zal me jeuken, maar het is geweldig voor de complot-gelovende medemens. Het internet gonst dan ook van de geruchten en analyses. Op NuJij menen ze dat Bilderberg achter de economische crisis zit, op Zapruder is het de normale chaos van believers en debunkers, op Niburu laten ze het UFO-geneuzel even voor wat het is en zelfs de lui van de Telegraaf hebben er een mening over.

Schitterend. Mensen die zich baseren op buitensporig slechte aannames en ervan overtuigd zijn dat Bilderberg nu zit te lullen over de effectiefste manier om de halve bevolking om te leggen. Alles wat in de reguliere media verteld wordt is een leugen, want élke journalist zit in het complot. Iedereen die niet gelooft ook, trouwens.
Daarom hierbij de oproep aan onze complotgelovertjes, kom met écht overtuigend bewijs, of duik hieronder de comments in en begin een échte discussie, op volwassen niveau. Gewoon, man tegen man, enkel feiten, en geen gelul als ‘indien je niet gelooft zit je in het complot’.

Kom maar op, ik ben benieuwd.

En we gaan vanavond weer paffen. Ik ken jullie plannen niet, maar ik heb een spoedsessie zuipen in de lokale bruine kroeg ingelast.
Goed, onze 150 zakkenvullers moeten er nog even over bakkeleien,maar de vooruitzichten zijn goed.
De rechter is voor, de VVD is voor en Blonde Geert heeft eindelijk eens hetzelfde standpunt als mij, en is dus ook voor. De rest volgt vanzelf wel allemaal.

Typisch nederland weer. Grote bek, maar zodra puntje bij paaltje komt gaat er gedoogd worden. Persoonlijk zag ik dit al maanden aankomen, dus echt een verrassing is het niet, maar toch, we zijn er blij mee.
Niet alleen omdat we roken, maar omdat we, belangrijker nog, de bezoekersaantallen in de kroeg ernstig hebben zien teruglopen. En dat is zuur. Zuipen is namelijk leuk, maar je moet er wel wat bij te lullen hebben.

Ofwel: hulde voor deze uitspraak! En mocht Meneer Klink dit toevallig lezen (Hallo!), ik koop vanavond een extra pakje Davidoff (die ongezonde) en verlaat de toog pas als ie leeg is.
We hebben er zin in!

Update: Blinde paniek bij de burgermennekkes van Stivoro. "Gelukkig blijft 90 procent van de uitgaansgelegenheden in Nederland definitief rookvrij", aldus een downplayende Van Gennip.
Prettige dag nog, Lies!

Gisteravond zat ik een paar biertjes te drinken met een goede vriend van me, K. K. ken ik een jaar of vier, en zo eens in de zes weken spreken we af voor een avondje ongegeneerd heisen en bijouwehoeren.
Zo ook gisteravond. Het gesprek kwam via de vandaag van start gaande Giro d’Italia, oude bekenden en weet ik veel wat allemaal op het werk van K. Hij verdient zijn geld bij een semi-overheidsinstelling, en was een paar weken terug uitgeleend aan een échte ambtenarenclub. Vol enthousiasme stak hij van wal. Ik bestelde nog een lading bier en luisterde goed, want K. die over zijn werk vertelt is altijd een belevenis.

Bevlogen vertelde hij over zijn korte tijd bij dit bedrijf. Over ambtenaren die de godsganse dag lopen te klagen over collega’s, hoe zij het zélf anders zouden aanpakken, maar in feite niks aan de misstanden deden.
Ellenlange vergaderingen had K. bijgewoond, vergaderingen waarin genoeg werd gezegd, maar niks besproken, laat staan beslist.
Eigenlijk, zo vertelde K., was iedereen daar slechts bezig zijn eigen straatje schoon te houden, zonder enige lol in het werk. Hele bataljonnen ambtenaren zitten van onze zuurverdiende centen te ouwehoeren over niks, werk op elkaar af te schuiven en uiteindelijk niks te presteren.
K., die een gezonde ‘niet lullen maar presteren, kreng’-instelling heeft, irriteerde zich er dood aan. Probeerde hij de boel van binnenuit te veranderen? Uiteraard. Keer op keer liep hij dood op reacties als ‘zo doen we dat hier’, ‘dat gaat al jaren zo’, ‘maak je niet zo druk’ en ‘nee’.
Dolblij was hij toen hij weer naar zijn eigen bedrijf terug kon keren, ee marktgericht bedrijf waar je glashard op je resultaten wordt afgerekend. Stress? Natuurlijk, graag zelfs!

Toen ik na dit schitterende verhaal naar de toog liep om de glazen te laten bijvullen, schoot me ineens een citaat te binnen uit een kinderboek wat ik jare geleden eens las. "Ambtelijke molens draaien langzamer dan windmolens bij windkracht één."
Jan Terlouw, geloof ik. Mijn jeugdheld heeft meer dan gelijk.

Na een maand afwezigheid zit ik te bedenken wat ik allemaal kan gaan vertellen.
Mijn smoesjes interesseren jullie natuurlijk geen zak. Eén onderwerp uitkiezen en daar wat dieper op ingaan, zoals mijn gewoonte is, is ook niet te doen. Teveel gebeurd.

Het is niet te doen om te kiezen uit het verschrikkelijke gebeuren in Apeldoorn, de heerlijk chaotische nieuwsuitzendingen van die dag, de meneer uit Amsterdam die meldde dat hij ‘woe-dend’ was, de mediahype rond de Mexicaanse varkensgriep, de chagrijnige mensen die ik deze week weer in de tram zag (lekke band, dan moet je wel), de toenemende piraterij rond Afrika en het besluit van onze regering om daarom vooral geen militairen met de handelsschepen mee te sturen, die belachelijke inschattingsfout van Theo Bos of het hilarische gesprek wat ik vorige week in de trein naar Amsterdam opving.

Daarom is hier de deal. Jullie verwerken het nieuws van afgelopen maand zelf maar, nemen aan dat ik de laatste paar weken een toptijd heb gehad, en vanaf nu zijn we op zeer onregelmatige basis een aantal keer in de week weer terug met een vlijmscherpe analyse van het een of ander.

Zo, en nu ga ik zuipen.

Soms kom je ineens uit het niks een site tegen waar je zonder problemen uren zoet mee bent.
Omegle is er zo een. Het idee is simpel. Je ouwehoert met een volslagen vreemde. Je wete niks, geen geslacht, geen leeftijd, geen woonplaats, geen fuck.

Natuurlijk zitten er de nodige 13 jarige kutpubers tussen die door gierende hormonen enkel op zok zijn naar een vunzig gesprek, maar als je die conversaties afkapt, zit er soms wat heel moois bij.

Zo heb ik gister een uur zitten lullen met een of andere gozer uit Polen. Over de stad waar hij woont, over de enige Poolse stad die ik ooit bezocht heb, over het vrouwlijk schoon in zijn land, over van alles.
Ook was er een gozer uit Shanghai, die zijn lol niet op kon toen ik hem een lesje in het Nederlandse drugsbeleid gaf. Dat coffeeshops wel mogen verkopen, maar niet mogen inkopen vond hij een geweldige grap.

Deze lui spreek ik waarschijnlijk nooit meer, maar dat doet er niet toe. Het is een schitterende manier om andere mensen uit andere landen te spreken, en zo wat te leren over hun, hun land en hun manier van leven.

Ja, het is weer eens tijd voor een wat serieuzer stukje, tussen al het gezeik door.
Mocht je geen interesse hebben in ‘Web 2.0′ (jeukterm), community-sitesen content delen, pak een pilsje en ga zuipen. Dit is voor lui met eenweblog, die regelmatig hun artikelen op sites als Nujij en EKudosplempen. Geschreven vanuit beroepsmatige interesse, eigen ervaring eneen dosis nieuwsgierigheid.

Mij valt op, als ik op de genoemde community’s kijk, dat er op eengeplaatst artikel vaak meer op de community-site gereageerd wordt danop de site van het artikel zelf.
Voorbeeld? Prima.
Henk schrijft een denderend, maatschappijkritisch stukje op zijnweblog, en is er zo trots op dat hij vind dat de hele wereld het moetweten. Hij gooit de link op NuJij en EKudos, en wacht tot de reactiesbinnenstromen.

Na een dag merkt hij dat er dan wel een piek in de bezoekersaantallen tevinden is, maar dat de reacties niet veel meer zijn dan normaal.Helemaal in de war kijkt de arme man eens op de linkdumpsites, en zietdat er daar een levendige discussie plaatsvindt over zijn artikel.
"Wel verdraaid", denkt onze schrijver, en zonder te weten wat hij moet doen staart hij naar zijn scherm.

Mijn vraag is, in hoeverre is dit herkenbaar? Belangrijker, in hoeverreis dit storend voor jullie, als content producerende mensen?
Boeit het geen kak, loop je de discussies net zo lief af op delinksites, of heb je veel liever dat iedereen naar jouw site komt omzijn hart te luchten?

En, iets technischer, is het niet volstrekt achterhaald om in deze tijdvan web 2.0, trackback, ping en content sharen opgescheept te zittenmet drie verschillende discussies op drie verschillende locaties, waardrie verschillende mensen dezelfde vraag stellen en er maar één antwoordkrijgt?

En, nog technischer, welke bezwaren kleven er aan eentrackback/rss-achtig systeem om alle reacties op een centrale plek tekrijgen?
Hier ben ik erg benieuwd naar.

Afgelopen weken hebben we een paar dagen mooi weer gehad, en dus zat uw favoriete contentproduceerder meer aan het strand dan aan het werk. Tientallen terrasjes hebben we bezocht, liters bier zijn er doorheen gegaan, sloffen peuken zijn opgerookt, kortom, we hebben een prima tijd gehad.

Alleen, niet alles was koek en ei. We constateerden namelijk een nieuw, belachelijk fenomeen in de horeca. In plaats van de gouden oude ober die gewoon zijn werk doet, wordt er nu ineens onderscheid gemaakt. Er is een bestelmiep en een bezorgdienst. Als de bezorgdienst je buren voorziet van een sloot bier, kun je mooi vergeten dat je er meteen even een bestelling achteraan gooit. Je moet wachten tot de bestelmiep jouw kant op komt. De reden? Die hippe klotekastjes. De oldskool stukjes papier, bierviltjes of het geheugen (ja!) zijn allang vervangen door een van touchscreen voorzien kastje wat de bestelling draadloos doorbeamt naar een ontvanger in de buurt van de tap. Zou prima moeten werken, maar die kastjes zijn blijkbaar dermate duur dat het niet nogelijk is om het complete personeel er één te geven. Ronduit kut. Als ik bediening zie, wil ik m’n arm in de lucht gooien, waarna er wordt gevraagd wat ik belief. Daarbij hanteer ik graag de regel ‘personeel is personeel, en personeel is er om mijn bestelling op te nemen’.

Als ik voor drie piek per vaasje ergens vertoef, wil ik niet eerst kijken of de serveerster een kastje heeft of niet. Misschien moet er een lijst van deze tenten komen, zodat we ze kunnen mijden als een met aids geinfecteerde hoer.

Anekdote van het jaar: een muts die alleen de cola kwam brengen, en de zes pils liet nabezorgen door een collega. Waarom? Ze was pas vijftien, en dan mag je nog geen alcohol rondsjouwen.

Eén van mijn favoriete online tekeningenmakers, of eigenlijk de enigedie ik meerdere keren per week in de gaten houd, is die gast van XKCD. Grappig, sarcastisch, treffend, soms grappen die alleen voor nerds zijn te begrijpen, ik voel me helemaal thuis.
Met dit plaatje heeft hij écht raak geschoten. In twee zinnen mijn hele mening over de muziekscene samengevat.

Terwijl de top40 gedomineerd wordt door elke week dezelfde volkomeninwisselbare hiphop-artiesten, schlagerzanger en techno-dj’s, staat demuziek van dertig, veertig jaar terug nog steeds als een huis.
Black Sabbath, Led Zeppelin, Jimi Hendrix, Rolling Stones. Muziek uitde tijd van m’n pa. Hij had qua leeftijd in die bands kunnen zitten,bedoel ik.

En ik? Ik moet het qua muzikale leeftijdsgenoten zoeken bij 50 Cent, DJ Tiësto en Linkin Park.

We doen wat fout. Over veertig jaar staat Queen’s Bohemian Rhapsody nog steeds bovenaan de jaarlijkse top2000 aller tijden, op de voet gevolgd door Guns n’ Roses, Metallica en MeatLoaf.

Niks mis mee, eigenlijk.

Target: product in de markt zetten
Methode: virale marketing, voor extra gemak
Middel: posters met de leus ‘porno in het openbaar vervoer, het kan dus wel’.
Locatie: Amsterdam
Medewerkers: GVB, Amsterdamse politiek, loslopende klikspanen
Stap 1: Verwijderen
Stap 2: Terug hangen
Resultaat: dikke rel
Missie: geslaagd
Mening beheerder weblog Zogaandiedingen: doet niet ter zake positief

Hoe erg ik het ook vind wat er gisteren in het Duitse Winnerden is gebeurd, ik word nú al moe van al het gezeik eromheen.
De schutter zou geweldadige games, lees ‘CounterStrike’, hebben gespeeld.

Nou fucking en. Negentig procent van mijn bekenden speelt CounterStrike, HalfLife en GTA. Niemand van die lui doet iemand kwaad. Een normaal mens kan prima het verschil zien tussen een getekend pistool en een echte.

Ook liep de dader in het zwart gekleed tijdens zijn laatste tocht. Oh my god, een gothic! Hij luisterde vast heavy metal en andere duivelse muziek!
Lazer een eind op. Metal kan agressief zijn, metal kan over de duivel gaan, metal kan de dood verheerlijken, maar wederom, ik ken zat lui die de hele dag niks anders luisteren (en ik maak me er zelf ook schuldig aan), maar iedereen met een beetje gezond verstand kan verschil zien tussen teksten bij een of ander nummer en de werkelijkheid.

Misschien moeten we met z’n allen eens stoppen met dit soort gezeik en ons richten op de échte oorzaken. Wat was er aan de hand met die jongen, wat hem tot zo’n daad deed komen? Een normaal mens haalt het idee niet eens in z’n hoofd.
Wat er mis is gegaan in z’n opvoeding, dát is wat er toe doet. Waar z’n ouders uithingen, wat de leraren op school wel gezien maar niet gemeld hebben, waarom z’n klasgenoten hem links lieten liggen. Dát is belangrijk, willen we zulke verschrikkelijke dingen in de toekomst voorkomen. Dát, en geen computerspelletje of muziek.

I got a pocketful of bullets and a blueprint of the school
I’m the devil’s little soldier, I’m the devil’s little tool

I am a vicious young man, oh I am a wicked young man
It’s not the games that I play, the movies I see, the music I dig
I’m just a wicked young man

Alice Cooper had het al door. Bovenstaand stuk, uit zijn schitterende nummer Wicked Young Man, vat het beter samen dan alle media ooit zullen kunnen doen.